از خودمان آغاز کنیم

 

 

بیش از پنج هزار سال پیش، زمانی که تمام مردمان روی زمین مشغول بت پرستی بودند، و انسان را تنها همین کالبد خاکی و فانی می پنداشتند، آریاییان باستان اعتقاد داشتند انسان غیر از کالبد خاکی و فانی دارای کالبدی غیرمادی به نام “فـَرَه وَهَر”  (فــَـروَهَر، = واژه ی روح در زبان عربی) است. پس بنابر اعتقاد آریاییان باستان انسان دارای روح (فره وهر) بود و پس از مرگ این روح از بدن جدا شده و به جایی به نام “اختران” میرفت و به زندگی ادامه میداد. به عقیده ی آنها، این “فره وهرها” هر ساله در ماه فروردین به زمین آمده و برکات آسمانی با خود می آوردند، و روز سیزدهم فروردین دوباره به آسمان برمیگشتند، پس آریایی ها یکی از شبهای آخر ماه اسفند را به بالای تپه ها میرفتند و با روشن کردن آتش مراسم باشکوهی را برگذار میکردند و به استقبال فره وهرها میرفتند (چهارشنبه سُهران)، سپس در روز سیزدهم فروردین برای بدرقه ی “فره وهرها” به دشتها رفته و جشن برپا میکردند (سیزده بدر).

 

 چهارشنبه سوری، چه به دلیل شگون آتش و پایان زمستان، چه به دلیل جشن پیروزی کاوه بر ضحاک، چه به دلیل گذر سیاوش از آتش، و یا به دلیل نزول “فره وهر” ها و آوردن برکات آسمانی، تنها روشن کردن آتش و برگذاری جشن و شادی  بوده است ، و نه برای بر هم زدن ارامش و اسایش خود و دیگران

بیاییم با شناخت فرهنگ و تمدن ایرانی، مراسم ایرانی را پاس بداریم

 از خودمان آغاز کنیم